หากท่านจะถามผู้วาดว่า ทำไมผู้วาดจึงมีความรักและหลงใหลในงานศิลปะ ผู้วาดก็คงจะตอบได้ว่า งานศิลปะทำให้เกิดความสุข และความผ่อนคลาย ซึ่งเป็นสิ่งที่นำมาทั้งพลังกายและพลังใจ
     เมื่อครั้งที่ผู้วาดเรียนในระดับประถมศึกษาและมัธยมศึกษา นอกจากที่จะต้องเรียนวิชาสามัญทั่วไปแล้ว ผู้วาดก็ค้นพบว่ามีงานชื่นชอบในงานศิลปะเป็นพิเศษอีกด้วย
     การวาดภาพในเวลานั้น อุปกรณ์ที่ใช้แม้จะมีเพียงดินสอ สีเทียน และสีน้ำ ครบบ้างไม่ครบบ้าง แต่สิ่งหนึ่งที่มีอยู่เต็มเปี่ยมในหัวใจ คือแรงใจ และความใฝ่ฝันที่จะทำในสิ่งที่รัก

     จากวันนั้นจนถึงวันนี้ หลายสิ่งหลายอย่างในชีวิตได้เปลี่ยนแปลงไป แต่มีสิ่งหนึ่งที่ยังคงอยู่ในใจเสมอมาคือ การแบ่งเวลาให้กับการวาดภาพ เมื่อไหร่ก็ตามที่ได้จับพู่กัน อารมณ์ ความรู้สึก ความคิด ความฝัน และจินตนาการก็พร้อมจะโลดแล่นออกมาแต่งแต้มสีสัน ถ่ายทอดเรื่องราวความสวยงามลงบนผืนผ้าใบ
      ผู้วาดรู้สึกสนุกสนาน ผ่อนคลาย และรู้สึกเป็นสุขในหัวใจทุกครั้งที่ได้ปลดปล่อยตนเองเข้าสู่โลกแห่งศิลปะ ผู้วาดก็เชื่อว่า ทุกท่านที่ชื่นชอบในเส้นทางแห่งศิลป์ที่มีหัวใจเดียวกัน คงจะสัมผัสกับความสุข และความผ่อนคลายในลักษณะนี้ได้เช่นเดียวกัน

     ในช่วงเวลาที่ทุกหนทุกแห่งประสบกับปัญหาวิกฤตทางเศรษญกิจ ผู้วาดก็เป็นอีกคนหนึ่งที่ได้เผชิญกับปัญหาอย่างหลีกเหลี่ยงไม่ได้ หลายต่อหลายครั้งที่ดิฉัน ท้อแท้ อ่อนแอและหมดกำลังใจ เกือบที่จะยอมพ่ายแพ้ต่อชีวิตการทำงาน แต่เมื่อได้มองไปที่ถาพของพระพุทธองค์ที่ผู้วาดได้วาดไว้ พระพักตร์ของพระองค์ดูอ่อนโยนราวกับพระองค์ให้กำลังใจและกำลังตรัสกับผู้วาดว่า “ชีวิต คือความไม่แน่นอน มีการเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา...ลูกต้องผ่านไปได้” แล้วผู้วาดก็ได้เรียนรู้ว่า ทุกข์ สุข ร้อน หนาวนั้นอยู่ที่ใจ สิ่งภายนอกไม่สามารถทำให้มนุษย์ตกต่ำได้ นอกเสียจากสิ่งที่เกิดจากภายในใจของมนุษย์เอง